پائیز
شعراز: فرید ون مشیری
پائیــــــــــزسردِ زرد
باسبز و سرخِ باغ ، چه گویم ، چها نکرد
بایک لهیب ، شعله برافروخت درچنار
بایک نهیب رنگ ربود از رخِ چمــــن.
گیسوی بیـــــــــــــــــد را
کَند وبه خاک ریخـــــت
یاقوت ناربــُــــــــــن را
برسنگ زد گریـــــــــخت !
پیچید تازیانه براندام نــــــــــارون.
توفان سهمنـــــــــــا ک
پاشید خاک بررخ خورشیدهای تــاک.
ماند از سیاهکاری او باغ بی چراغ
شب ها دگر نتابیــــــــد،
مهتابِ نستـــــــــــــرن.
یغما گرانِ بــــــــــــــاد
د ر های گنجخا نه گشودند.
هر جا که لطف ونــــــــاز
هرسو که رنگ وبوی، ربود ند.
مرغانِ نغمه خوان را
خاروخسی به جا ننهاد ند،
ازلا نه ، از وطــــــــــــــن !
پا ئیز ســــــــــــــرد زرد
با سبزو ســــــــرخ باغ
چه گویم چها نکرد
تا کی دوباره جلوه کند چهره بهار
د رآشیـــــــــــــــان من.



