آرش خیرآبادی
یاد باد آن که تو را وقتِ سفر، یاد نکرد
باز یاد از اثرِ دوم خرداد نکرد
یاد باد آن که زمانی چو تو را میدیدیم
مثل لبخند تو، بر حادثه میخندیدیم
ما زمان تو به اندیشهی نو، خو کردیم
مدتی آمده بودی و به تو، خو کردیم
پیش از آن، اشک، بر آیینه حکومت میکرد
یأس بر جادهی آدینه، حکومت می کرد
یاس چشمان تو آمد که ز ما یأس گرفت
جمعهها را همه جا، عطر گل یاس گرفت
آفتاب از تو و دستان تو چون جاری شد
ملتی پیش حضور قدمات، «آری» شد
ما به لب خندهی آیین تو، آری گفتیم
ما به اصلاح تو و دین تو، آری گفتیم
آن که عمری همه از دشنه روایت میکرد
کیش مهر از مدد خشم، قرائت میکرد
خارزارش به قدوم تو، تمامی پوسید
پیش پای تو، زمین ادبات را بوسید
جمله آنان که فراروی تو، قد راست شدند
همه تسلیم تو و آن چه خدا خواست، شدند
نوبت کم شدنِ زخمهی تسلیحات است
باز بر جرح زمین، نوبت اصلاحات است
مدد از خاطر رندان طلب اینک ای عشق
آشناییم به این بادیه، بیشک ای عشق
ما ز تردید تو و دغدغهات، آگاهایم
نیمه راهیست که تا آخر آن همراهایم
قلبهایی که در این مرحله، تقدیم تو، اند
بیگمان مُطّلع از سختی تصمیم تو، اند
پشت در پشت، بیا مشت بر این مشت زنیم
ما محال است که خنجر به تو از پشت زنیم
فتنههایی که فراپیش تو پُر تعداد است
همه از واهمهی دوم آن خرداد است
ما همانایم که دیروز تو را خواستهایم
نیز، امروز به یاری تو برخاستهایم
تک به تک تا به تو آییم، چو سی مرغ شویم
بال در بال تو آریم که سیمرغ شویم
روزگار خوشی در آینهی آینده ست
نقش خورشید تو بر تارکِ جان، تابنده ست
بوی خیر آمدن از وضع زمان، محسوس است
آسمان منتظر آمدنِ ققنوس است
خیز و دیهیم کیان بر کفات این بار بگیر
زحمتِ ساختنِ تازهی ایران، بپذیر
نقش نیلوفر جاوید، چو تخت جمشید
باز باید همه جا بر تن این مرز، کشید
بیش از این خواب، نه شایستهی کوروش باشد
باش بیدار! که ایران همه سرخوش باشد
چند، آن دولت مستعجل اگر رفت ز کف
بخت پاینده به همّت رسد از شاه نجف
گرچه رندان همه در کوچ، به زندان بروند
صبح فرداست که در کوچهی رندان بروند
باز بر شاخ طرب، بلبل دل، خواهد خواند
خضر فرخپی ما، بر سر گل، خواهد ماند
باز حق، منتظر رجعت استحقاق است
باز هم خاتم فیروزه، ز بو اسحاق است
باز هم مِهر هنر، سر به تساهل بکشد
و غزال غزل از طعم تسامح بچشد
کم کم از بند رها میشویم انشاءالله
همه همراهِ شما میشویم انشاءالله
نقش بستان خزان دیده، بهارانه شود
یک قدم مانده به صبح است؛ علی! باز مدد
حضرت آيت الله العظمي صانعي در گفتگو با روزنامه نيويورك تايمز: