شهيد مهاجر را شاهد ميگيرم...
ايران- محمد باقر قاليباف:
شايد سخن گفتن از «بسيج» به اندازه هيچ موضوعي، براي من كه سالها با بچههاي بسيج هم نفس بودهام، مشكل نيست.
با آنها هم نفس باشي، كنار سنگرهايشان تا صبح پاسباني كني، ميان خندههايشان، يك دم گريه كني و بال در بال رفتنشان ميان آسمانها را با ديدگان كمفروغت ناظر باشي، مجالي به تو نميدهد تا بتواني از آنها سخن هم بگويي.
در گفتمان «بسيج» سخن گفتن اصلاً جايي نداشت، تنها سكوت معني داشت و سخن گفتن نشان از «خود ديدن» بود پس كسي سخن نميگفت: تا ديده شود.
براي من در مورد «سخن نگفتن بسيجي» سخن گفتن بسيار سخت است و شايد محال. اينجا هم نميخواهم چيزي از خود بگويم و تنها، آنچه بود را بايد روايت كنم.
چندي پيش در گوشهاي بياني ديدم از همسر معظم شهيد باكري كه «حميد دنيا را از چشم من انداخت.» احساس كردم كه گويي سالها اگر ميخواستم حرف بزنم، بيشتر از اين چيزي نداشتم كه بسيجي يعني؛ «حميد باكري كه دنيا را از چشم همه ما انداخت.»
و اين بود كه امام (ره) عزيزمان گفت: «تنها افتخار من در اين دنيا اين است كه بسيجي ام» زيرا امام (ره) در دنيا تنها «بي ارزش بودن دنيا» برايش ارزش بود، انگار كه در اين دنيا تنها «حميد» برايش ميارزيد.
كيلومترها مرز ايران و عراق، سجاده ابراهيم همت، مهدي زين الدين، مهدي باكري، حسين خرازي و هزاران بسيجي گمنامي بود كه همه افتخارشان به همين گمنامي است.
نميدانم چرا فراموش كردهايم كه بسيجي، اگر اهل جنگ بود، اگر اهل سلاح و تير و خمپاره بود، اگر روي مين ميرفت، اگر محكم ايستاده بود، از خشونتش نبود، از «عبادتش» بود.
«عابد» بود، مثل مولايمان علي(ع) دنيا را به آب بيني بزي ميفروخت. مجاهد بود، مثل سيد و سالارمان حسين(ع)، دنيا را داده بود تا يك صبح تا ظهر عاشورا را بخرد.
گاهي كنار اروند فكر ميكردم، آيا «زاهدتر» از اين بچههايي كه حاشيه اين رود گل آلود، غواصي ميكنند روي اين كره خاكي هست؟ پشت كانال ماهي، بهخود ميگفتم: «پاكتر از خونهايي كه روي اين كلوخهاي سرد ريخته، توي اين دنياي بيارزش هست؟» فراموش كردهايم كه «بسيجي» خاكي نبود كه براي خودش «خاك» بخرد و دنيا طلب كند.
يادمان رفته كه «بسيجي» چفيه نميانداخت معامله كند و فخر بفروشد، بيتوجه شديم كه «بسيجي» جنگ نميكرد تا «خودي» نشان دهد.
«بسيجي» چفيه انداخت كه «دنيا» را از چشم همه بيندازد و خوب با اين «چفيه»، بيارزش كرد مناسبات دنيايي را. «اهل دنيا» خفيف شدند، روباهها به لانههايشان خزيدند، از رو رفتند آنها كه «اهل جان دادن» نبودند.
«نظر نژاد» را يادتان رفته.... اين آخريها آنقدر شاكي بود كه خدا چرا در جنگ نبردهاش؟ شجاعت «بابانظر» از تهورش نبود از اين بود كه جانش و همه آنچه داشت برايش به اندازه يك لبخند امام (ره) ارزش نداشت.
جنگ كه تمام شد... گويي «بابانظر» و «مهدي باكري» هم تمام شدند و چفيهشان ماند.... چفيه ارزشش به آن زاهدي بود كه آنرا به گردن انداخته بود جلوي صدها تانك، تنومند ميايستاد و يك تنه شليك ميكرد. ارزشش به آن «بيدنيايي» بود نه به رنگ و قيافه و ظاهر خاكياش.
بعد جنگ عدهاي فكر كردند، با چفيه، بسيجي ميشوند. نفهميدند چفيهانداختن يعني «سرنترس نظر نژاد»، «دل خاشع حاج ابراهيم همت»، «دنياي بيارزش حميد باكري»، «قلب بيشيله و پيله برونسي»، «نور صورت شهيد كاوه» و «عرفان بيغل و غش» هزاران بسيجي گمنام كه لابه لاي صحيفه روز محشر باقي است.
هنوز هم هر كه «سر نترس و دل خاشع و نور صورت و عرفان بيغلوغش» دارد، اجازه «چفيه انداختنش» هست، اين تكه پارچه براي ما «مقدس» است.
من يكي، هر وقت خدا توفيق ميدهد، احرام «چفيه» ميبندم. دلم ميلرزد كه «شهيد مهاجر» نكند راضي نباشد، گنهكاري سجادهاش را رنگين كند. دلم ميلرزد كه «اهل دنيا» نكند فكر كنند، «چفيه انداختن» بياجازه ميشود، بيحساب و كتاب است!
شهيد مهاجرها و فاضل الحسينيها و همه بسيجيهاي آسماني لشكر 5 نصر را شاهد ميگيرم كه خدا نياورد روزي را كه بخواهم اين پارچه بهشتي كه بوي قبر حسين(ع) ميدهد به اين بازيهاي دنيايي بفروشم. خدايا! آنروز را برايم مياور.
+ نوشته شده توسط امیر ثابت قدم در دوشنبه چهارم آذر 1387 و ساعت
21:42 |
