به نام خداوند آسمانها و زمین

 

ای همه هستی ز تو پیدا شده

 

ای همه هستی ز تو پیدا شده

خاک ضعیف از تو توانا شده

زیرنشین علمت کاینـــــــــات

ما بتو قائم چو تو قائم بذات

هستی تو صورت پیوند نـــه

تو بکسی کس بتو ماننـد نه

آنچه تغییر نپذیرد توئــــــی

وانکه نمرده­ست ونمیرد توئی

ما همه فانی و بقا بس تراست

ملک تعالی و تقدس تراســـت

خاک بفرمان تو دارد سکون

قبة خضرا تو کنی بیـــستون

جز تو فلک را خم چوکان که داد

دیک جسد را نمک جان کـــه داد

تا کرمت راه جهان برگرفــــــــت 

پشت زمین بارگران برگرفـــــــت

گرنه زپشت کرمت زاده بـــــــود

ناف زمین از شکم افتاده بـــــود

عقد پرستش زتو گیرد نظــــــام

جز بتو برهست پرستش حرام

هرکه نه گویای تو خاموش به

 هرچه نه یاد تو فراموش بــه

ساقی شب دستکش جام تست

مرغ سحر دستخوش نام تست

پرده برانداز برون آی فـــــــرد

گرمنم آن پرده بهــــم در نورد

عجز فلک را بفلــــــک وانمای  

عقد جهان را زجهان واگشای

نسخ کن این آیت ایــــــــام را 

مسخ کن این صورت اجرام را

حرف زبان را بقلم بـــــــــازده 

وام زمین را بعدم بــــــــــازده

ظلمتیان را همه بی نـــور کن 

جوهریان را زعرض دور کن

کرسی شش گوشه بهم در شکن

منبر نه پایه بهم در فــــــــــکن

حقه مه بر گل این مــــهره زن 

سنگ زحل بر قدح زهــــره زن

دانه کن این عقد شب افروز را 

پر بشکن مرغ شب و روز را

آب بریز آتش بـــــــــــیداد را

زیرتر از خاک نشـــان باد را

دفتر افلاک شناسان بـــــسوز

دیدة خورشید پرستان بــسوز

صفرکن این برج زطوق هلال

باز کن این پرده زمشتی خیال

تا بتو اقرار خـــــــــدائی دهند 

بر عدم خویش گواهــــی دهند

غنچه کمر بسته که ما بــنده­ایم 

گل همه تن جان که بتو زنده­ایم

منزل شب را تــــــو دراز آوری

روز فرو رفتــــــــه تو بازآوری

گرچه کنی قهـــــر بسی را زما

روی شکایت نه کســـی را زما

روشنی عقل بجــــــــان داده­ای

چاشنی دل بزبـــــــــــان داده­ای

چرخ روش قطب ثبات از تو یافت

باغ وجود آب حیات از تو یــــافت

غمزة نسرین نه زباد صبـــــاست 

کز اثر خاک تواش توتــــــــیاست

پردة سوسن که مصابیــــــح تست

 جمله زبان از پی تسبـــــیح تست

بنده نظامی که یکی گـــــوی تست

در دو جهان خاک سر کوی تست

خاطرش از معرفت آبـــــــــاد کن 

گردنش از دام غم آزاد کـــــــــن.